Oer in kwiksturt.

In mannich fûgels yn de hage,
Koene de kjeld mar min ferdrage.
't Wie winter en sa kâld as roet,
en nea wie 't noch sa kâld as hjoed.
In kwiksturt lykwols hie gjin lêst,
En sei: "Ik fiel my tige bêst".
By tolve graden ûnder nul,
Fiel ik my it bêst by 't spul.
Hoe't it kin, sil jim net riede litte,
't Is gjin geheim, elts mei 't wol witte.
Want sjoch, al friest it noch sa hurd,
"Ik ha nea lêst, 'k ha kwik yn é sturt".

Doeke Miedema.